JAKIE ROSZCZENIA PRZYSŁUGUJĄ POSZKODOWANYM W WYPADKACH

Wypadek, stłuczka, kolizja – takie zdarzenie może spotkać każdego: kierowcę, pieszego, rowerzystę. Nie każdy jednak zdaje sobie sprawę jakie roszczenia z tytułu poniesienia szkody na osobie przysługują poszkodowanemu w wypadku komunikacyjnym. Można je podnosić w szczególności w stosunku do ubezpieczyciela sprawcy.

  • o wypłatę odszkodowania

W razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Na żądanie poszkodowanego zobowiązany do naprawienia szkody powinien wyłożyć z góry sumę potrzebną na koszty leczenia, a jeżeli poszkodowany stał się inwalidą, także sumę potrzebną na koszty przygotowania do innego zawodu. Można więc domagać się zwrotu (lub wyłożenia z góry) przykładowo kosztów leczenia, rehabilitacji, leków, pomocy ortopedycznych, czy zwrotu utraconych w trakcie hospitalizacji i leczenia zarobków, ale również kosztów opieki nad osobą poszkodowaną, jeśli wymagała ona opieki i sprawowały ją osoby zatrudnione w tym celu lub nawet nieodpłatnie członkowie rodziny.

  • o wypłatę zadośćuczynienia za doznaną krzywdę

Ma ono na celu rekompensatę szkody niemajątkowej za poniesione przez poszkodowanego cierpienia fizyczne i psychiczne, jak i negatywne przeżycia, które na skutek wypadku mogą pojawić się w przyszłości.  Roszczenie o zadośćuczynienie przechodzi na spadkobierców tylko wtedy, gdy zostało uznane na piśmie albo, gdy powództwo zostało wytoczone za życia poszkodowanego.    Wysokość zadośćuczynienie zależy od wielu czynników, jak poniesione obrażenia, wiek poszkodowanego, rozmiar doznanej krzywdy: stopień cierpień fizycznych i psychicznych, ich intensywność i czas trwania, nieodwracalność następstw wypadku i inne podobne okoliczności. Wysokość zadośćuczynienia odpowiadająca doznanej krzywdzie powinna być odczuwalna dla poszkodowanego i przynosić mu równowagę emocjonalną, naruszoną przez doznane cierpienia psychiczne.

  • o wypłatę renty wyrównawczej oraz z tytułu zwiększonych potrzeb poszkodowanego

Jeżeli poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość, może on żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody – odpowiedniej renty. W ten sposób poszkodowany może dochodzić również renty z powodu ponoszonych kosztów leczenia, rehabilitacji, czy opieki osób trzecich – wszelkich potrzeb, które pojawiły się po wypadku np. w związku z leczeniem, dojazdami do lekarzy, lekami, rehabilitacją, koniecznością pomocy i opieki innych osób. Poszkodowany może również dochodzić przyznania renty w związku z utratą zdolności zarobkowych, jakie posiadał przed wypadkiem.

  • kwestia odpowiedzialności w przypadku wypadku śmiertelnego

Jeżeli wskutek uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia nastąpiła śmierć poszkodowanego, zobowiązany do naprawienia szkody powinien zwrócić koszty leczenia i pogrzebu temu, kto je poniósł. Osoba, względem której ciążył na zmarłym ustawowy obowiązek alimentacyjny, może żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody – renty stosownie do potrzeb poszkodowanego oraz do możliwości zarobkowych i majątkowych zmarłego, przez czas prawdopodobnego trwania obowiązku alimentacyjnego. Takiej samej renty mogą żądać również inne osoby bliskie, którym zmarły dobrowolnie i stale dostarczał środków utrzymania, jeżeli z okoliczności wynika, że wymagają tego zasady współżycia społecznego. Sąd może ponadto przyznać najbliższym członkom rodziny zmarłego stosowne odszkodowanie, jeżeli wskutek jego śmierci nastąpiło znaczne pogorszenie ich sytuacji życiowej.

Sąd może także przyznać najbliższym członkom rodziny zmarłego odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.

Możliwość dochodzenia roszczeń związanych z wypadkiem komunikacyjnym jest ograniczona w czasie w związku z ustanowionymi terminami przedawnienia. Ustawodawca uregulował tę kwestię w następujący sposób:

Roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę.

Jeżeli szkoda wynikła ze zbrodni lub występku, roszczenie o naprawienie szkody ulega przedawnieniu z upływem lat dwudziestu od dnia popełnienia przestępstwa bez względu na to, kiedy poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia.

W razie wyrządzenia szkody na osobie, przedawnienie nie może skończyć się wcześniej niż z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia.

Przedawnienie roszczeń osoby małoletniej o naprawienie szkody na osobie nie może skończyć się wcześniej niż z upływem lat dwóch od uzyskania przez nią pełnoletności.

powrót

Dokładamy wszelkich starań, aby informacje zawarte na tej stronie były kompletne, prawdziwe i aktualne. Treści w Bazie Wiedzy mają jednak charakter wyłącznie informacyjny i edukacyjny, stanowią poglądy ich autora i nie stanowią porady prawnej ani opinii prawnej i ich nie zastąpią, nie mogą stanowić podstawy do podjęcia jakiejkolwiek decyzji, ponieważ  porada i opinia każdorazowo musi odnosić się do dokładnie przedstawionego stanu faktycznego. Kancelaria i autorzy wpisów nie ponoszą odpowiedzialności za zastosowanie poglądów i informacji, zawartych w Bazie Wiedzy w konkretnych stanach faktycznych, czy sprawach – zalecamy skonsultowanie ich indywidualnie z profesjonalistą, przykładowo radcą prawnym. Treści zawarte w Bazie Danych są aktualne na dzień ich wprowadzenia do Bazy i mogą stracić aktualność, w szczególności na skutek zmian prawa, interpretacji, orzecznictwa sądowego, a więc nie być aktualnymi na dzień ich wyświetlenia.